අහස් ගඟ, මම සහ ඔබ

සඳ නේන බව දැනම
අමාවක අහස වෙත
එබිමි මම
අකාලිත පිනි බිංදු
පුරෝගෙන අහස් ගඟ
ගලයි තව

පර නොවූ කුසුමන්

ගිලිහුණද
පරනොවුණ බව
කුසුම නැවතත් මතක් කර දුනි
පරණ නොවුන
සුවඳ බෙදමින්

ඔබම ගැලවූ
මතක හැව ගෙන
ආදරේ යැයි
ඔතමි සියොලඟ

මිතුරාට

පිපෙන පිපෙන මල් සේරම කඩන් ගියා
දුකක් නොහිත මං තව මල් පුදා පියා
ඇකයේ ඉදුණු රස මුසු පළතුරක් පවා
වන සතුනටද පෙර නුඹ එය කඩන් ගියා

අසනිපෙකදී ගුණ වඩනා ඔසුවක් වී
මා තුටු වුනෙමි ඔබ දුටු  විට සුව වී
කුසගිනි විටෙක ගුණදෙන අහරක් දී
තුටු කෙරුවා ඔබට ළඟ මිතුරෙකු වී

ගේ වට සැදු වැට ඔබ හට සුරැකි ඉන්න
මා පිරිනැමුවේ අත පය එක එක ඉන්න
ඔබ ඇකයට අරන් මා සිසිලස දුන්න
බර වැඩි විද පොළවට උහුලා ඉන්න

නපුරු පොරෝ මා ඇඟ මත දඟ කරති
මහ කඹ අරන් වැරගෙන මා ඇඳ දමති
මා සේවය නිමද ඔබ දුන් කාලේ සකි
හද පිරි දුකින් මහ පොළවත් බදා ගමි

හිරු නැගෙන්නට පළමුව

සදුත් නැති තරුත් හිඟ
කළුවරම රැ අහසේ
හෙට උදේ ආයෙමත්
නැවුම් හිරු නැගෙනු ඇත

අදුරු දුහුවිල්ල පිස
සිනා කවුළුද හැර
අලූත් කල යුතුය මුලූහිත
හිරු නැගෙන්නට පළමුව

උදැසන ලහිරු කැන්
සිනාසී පොලව වෙත
පුබුදුවයි නැවුම් මල්
ඔබේ හිත සරසන්න

බලාපොරොත්තුව

මමත් නොදැනම
හිතේ පිළිසිඳ
ඔබේ වදනින්
ගබ්සා වූ වගයි..

හෘද සාක්ෂිය

මෘගයෙකු සේ
පසු පසින් ලූහුබඳින,
පෙම්වතෙකු සේ
ළඟ වැටි ඉකිබිඳින,
නොදරුවෙකු සේ
උස් හඬින් සිනාසෙන,
නොමියෙන එහෙත්
මැරී මැරී උපතක් ලබන