Tuesday, April 28, 2015

පමා වී ආ හවස



















අද රැ
අමාවක
අද තමයි ඒ දවස
හඳ ඔසප්වෙන
අහසට නේන

ඔය හඳ
ඒකී
හරි කේලම්කාරී 

අද එන්න
කවුරුත්ම නෑ
ඔත්තු බලන්න

ඔබ එන්න
හඳ නැතිව
පුරුදු පාලම උඩට
ගඟට උඩින්
ගැට ගහලා
ඒ පාලම
තවමත් ඇති

එදා අපි වෙන් වුණ දවසේ
ඇදපු රතු ගවුම
මතකද
තියේ නම් තවම ළඟ
ඒක ඇඳගෙන එන්න
තාම පුළුවන් ඇති
ඔයා මහත නෑ එච්චර

මං ගාව
තාම ඉන්නවා
ඔයා දුන් බූල් බල්ලා
ඌ ටිකක් කළු පාටයි
බූල් හැලූනට
ඇස් තාම එළියයි
(එක ඇහැක් හැලූණට)
ඔත්තු බලන්නට
ඌට පුළුවනි

ඉතින් අපි
වැතිරෙමු
මතකද
අපි අන්තිමට හමුවුණ දවස

ඔව්
අපි කතා නොකර ඉමු
එදත් අපි කතා කෙරුවා වැඩියි
ඊට පස්සේ උණත්
කොයි තරම්
දේවල් උනාද
වැඩියේ හොඳයි
අපි කතා නොකරම ඉමු

මොකද මේ
හිනා වෙන්නට බැරිද
මුණ රැළි වැටුනට
ඔය හිනාව ඉස්සරටත් වඩා  ලස්සනයි
මං කලින් කිව්වද ඒක


ඔයාට බය මේ තරු ගැනද
තරු කියයිද කේලම්
කමක් නෑ
අපි වෙඩි තියමු
තරු කැට ගානේ 
වෙඩි තියමු

අලූත් කුසුමන් තිබේ පිපෙන්නට ඉඩ දෙන්න



















යුද්දේ ඉවරයි කියලා  අපට පුලූවන්ද හිනැහෙන්න
සුව නොවූ කැළැල් ඇත අපට තව පිරිමැද ගන්න
අතීතය ලේ විලක් එහි දුර ගැඹුර කවුරුත් දන්න
යුද්දේ ඉවරයි කියලා  අපට පුලූවන්ද හිනැහෙන්න

අඳුරු අහුමුලූ තිබේ කළුවරට වඩා කලූ
එබෙන්නේ කවදාද ඒ පැත්තෙ මේ හිරු
මල් පිපුණු ඉසව්වට තුවක්කුව ඉවකෙරු
යුගය අවසන් විද නැවත වර සිතිය යුතූ

අලූත් කුසුමන් තිබේ පිපෙන්නට ඉඩ දෙන්න
මේ පොලව මත එපා කුහකකම් වපුරන්න
පිපෙන කල අලූත් මල්, මල් සුවඳ ඉවසන්න
ඉතින් පුළුවනි අපිට එක්ව හිනැහී ඉන්න

ඇරයුම




















උදැසන හිරු ආවේ
මල් කිණිති බෙදාගෙන
පිනි බින්දු පලසක්ම
අද උදෙත් මග දිගට

අදත් ඇදලා තිබ්බා
දේදුන්න ලස්සනට
ආකහේ උජාරුව
දිලිහුනා තනි නිලට

ගංගාවේ ගුමු ගොමුව
මා එක්ක කතාවට
ඔයත් ආවානම් තිබ්බ
කඩදාසි ඔරු හදන්නට

පරිගණකේ මුණතට
ගැලපෙන්න හදන්නට
පින්තුර තිබුන අද
මේ වටේ පිරෙන්නම

 හැමදාම පාලමට
වෙලා සුසුමන් ගැන්න
වෙලාවට මට හිතුනේ
ඔබත් එක්කන් එන්න

සයිබරෙන් ඈත ගිය
ඔබේ ඔය ඇස් දෙකට
මේ ලෝකේ අරුම බව
පෙන්නන්න හිතයි මට

ඔබ වියන වෙබ් දැලක
මකුළුවෙක් වී ඉන්න
මගේ හිත  අරන් දුර
ඉසව්වක ගෙනියන්න

ඉඩක් ලැබුනොත් දිනක
ගං තෙරට පැමිණෙන්න
මල් පිපිලා ඇති හොඳට
ඔබගේ මුව දැක ගන්න

හැඳිනීම
















අහන්නෙපා
ආයෙමත්
අදුනන්න
පුලූවන්ද කියාල මගෙන්
මං කොහොම
අදුනගන්නද
මට තාම
බැරි කොට
මේ මාව
අදුනා ගන්නට 

Monday, April 27, 2015

මඟුල් පෙළහර











නර කෙසක් නැගී ඇත තවත් සීයක් අතර
හම ඇදුනු රැලි මකා රකියි මේකප් පවුර
ඔසරියට වැසි ගතම ටිකක් විතරයි මහත
තිබේ වගවසගම් මටත් හැමටම වැඩිය

අලූත් ගම කපු නෝන ඊයෙ හවසත් ආවා
කදිම මනමාලයෙක් ගැනත් තොරතුරු කීවා
වතු පිටිද දේපලද සියළු තතු පැවසුවා
අම්මලා කැමති නම් මාත් කැමතියි කිවා

අප්පච්චි ලිව්වොතින් මේ ඉඩම මගේ නමට
බැංකු පොතෙනුත් තියේ ලස්ස දහයක් විතර
පොල් ඉඩම උරුමකම පැහැදිලිව මගේ නමට
මේ මුරෙත් කඩවන්න  ඕනේ පොල් ඉක්මනට

හිච්චි නංගිට මොටද මේ ඉඩම්වල වගක් 
ඒකී මගුලක ගියේ හිතුමනාපෙම මිසක්
කියන්නට  ඕනේ දෙන්නෙපා තව මොකුත්
මගේ නමට ලියන්නකෝ තියේනම් වැඩියමක්

කුඹුරු කෑල්ලම එක්ක ලොක්කාට දුන් නිසා
ආයේ මොකටැයි දෙන්නේ මේකේ කොටහත් බෙදා
පොඞ්ඩාට කසදෙන් බින්න ඉඩමක් නිසා
ඒකටත් මොනවාට ආයේ දෙනවද හොයා 

උයන්නට පිහන්නට මං හොදට දන්නවා
වියන්නට ගොතන්නට හැමදේම දන්නවා
ගෙදරදොර පිරිමැස්ම හොදට මට දැනෙනවා
ආයේ තව මොනවාද මගේ හිතම ගැහෙනවා

එනදාට ඔසරියක් ඇන්දොතින් හොඳ නේද
අලූත් පන්නේ නිසා සාරියට හිත යාද
ඩයි ටිකක් ඉලූවොතින් හිතට හරියයි නේද
ඉලත් තට්ටුව අරන් අදම මැද්දොත් මොකද

ගොළු මුහුද අසබඩ













මේ වෙරළ නිසසලය
රල ඇඩුවේ හඬ නැතුව
රාස්සිගේ ඉර උනත්
හිතට අරගෙන හොඳට

විඩාපත් සරුංගල්
ඉගිලෙන්නේ හොරට
රතු වලාවන් කියයි
දුකෙන් බව අද අහස

අඬන්නට බැරි තරම් හිත කීරි ගැහුනාද
දොඩන්නට කෙනෙක් ළඟ පාතවත්  නැතුවාද
සිතන්නට බෑ තාම මට නුඹේ හැරයාම
උණුහුම්ද මහ සයුරේ තුරුල්ලත් හැමදාම

ඊයේ රෑ කළුවර යාමේ මේ පැත්තේ ආවලූ
මහ මුහුද බලාගෙන නිහඬවම උන්නාලූ
නිහඬ ගමනක් එක්ක මුහුදටම ඇදුනාලූ
මහ රැල්ල ඔබ එක්ක යන්න මග රැක්කාලූ

හැමදාම පුරුද්දට රැල්ල දුවගෙන ආවාද
උබෙ හිතේ ගොඩ ගැලූව දුක ඊට දුන්නාද
හිතේ සැනසුම සොයා දුර යන්න හිතුවාද
මහ සයුර පීරන්න   පීනන්න   හිතුවාද

මේ වෙරල නිසසලය
ඉකිබිඳියි අද ?  අහස
ඉරත් ගිලූණා ඔන්න
ඔබේ තනි මකන්නට

Sunday, April 26, 2015

පැයකට විකුණු අතීතය


ඔහු :
රුවැත්තියේ හැඟෙනවා
හුරුපුරුදු බව ඔබේ
අඳුන්යට සැඟව ගිය
දෑසේ මතකය තියේ

ඇය
මිතුර, ඔබ වෙන් කරපු
පැයෙහි කාලය ගෙවේ
නොහඳුනමි මීට පෙර
මේ පැයෙහි මම ඔබේ

ඔහු :
ගමට පිපි රුවැති මල
මටද කිරුළක් වුණේ
කිමද ඔබ කිමද ඔබ
මෙවැනි තැන නැවතුනේ

ඇය
ඔබ කියන මේ වදන්
කිසිත් නැත තේරුනේ
හැඟෙනවාද හුරුබවක්
නැහැනේ මට වැටහුණේ

ඔහු :
කිරිල්ලිය සේ එදා
සැහැල්ලූවේ හිනැහුණේ
ඒ ඔබය අද මෙදා
කාසියට විකිණුනේ

ඇය
ඔබගේ ඔය බොරු මුසා
නතර කළහොත් අගේ
ඔබට අනවැසි නම් ඉන්න
අතන අර දොර තියේ

ඔහු :
රැයෙහි දුටු හීනයක
මතක සිතුවම් වගේ
ඔබට බෑ මතකයෙන්
සැඟවෙන්න සොදුරියේ

ඇය
අතීතයේ වල දැමූ
මතක යායක් තිබේ
ඔබ එපා නැඟිටින්න
මැරුණු මතකෙන් මගේ

ඔහු :
එපා ඔබ වැළපෙන්න
දෑසේ කඳුලක් නැගේ
ඔය දෑත මට දෙන්න
පෙරදී දිගු කල ලෙසේ

ඇය
සමනල් සිහින විසිරුණු
යුගය ඒකයි සොඳුරු
ඔබට ඈතයි මගේ
දිවිය සිහිනෙකි නපුරු

ඔහු :
සිතන්නට එපා අහිතක්
පිසින්නෙමි ඔබේ කඳුලූ
රකින්නෙමි මෙයින් මතු
ලෙසින් ඔබ මගේ දෙව්දු

ඇය
හැරෙන්නට බැහැ නැවත
පැමිණි මඟ කටුක වේ
රකින්නට දෙදරු ඇත
ම හිමි සඳ රෝහලේ

ඔහු :
ඉඩ දෙන්න අත දෙන්න
හැරෙන්නට රළු මාවතෙන්
පිය මනිමු මේ සැණින්
මවමු ලෝකය යළිත්