Sunday, April 26, 2015

අවුරුදු තහනම්

අවුරුද්ද
එපා එන්න
මේ පාරත්
අපේ ගෙදර

කොවුලාට කියනවද
මෙහෙ නැතුව
වෙන ගමකට යන බස් පාර

එරබදු මල්වලට
එපා පිපෙන්නට දෙන්න
රතු පාට හංගන්න

අප්පච්චි මිය ඇදුණේ
හතර අවුරුද්දකටත් කලින්
කුඹුරු කෑල්ල අස්සද්දන ගෙනාපු
මැහි තෙල් කුප්පියම අප්පච්චි ගිලල දාල

ගමේ උන් කිව්වට
අප්පච්චි රටටම ණයයි කියල
අප්පච්චි දහිරිය ගත්තේ මේ කුඹුර අස්සද්දන්න
කොල්ලන්ට උගන්නන්න, කෙල්ලව දීග දෙන්න

අප්පච්චිට මග  ඇරුන
ඒ හීන ගොඩ දාන්න
මුළු ගමේම
බලාපොරොත්තු එක්කහු කරන්
කැම්පස් ගිය
ලොකු අයියා
ගමට ආවේ
සුදු ඇදගෙන හිස් අතින්ම
සහෝදරයන්ගේ කර උඩින්

ගමෙන් යද්දී
අයියට උන්
එකම සහෝදරය මමයි
ඊට පස්සේ කොඩි අදින්න
තේ අල්ලන්න කතා පවත්තන්න
අයිය වෙනුවෙන් ටීවී එකේ
කෑ ගහන්න
සහෝදරයෝ බර ගානක්
මල ගෙදරට
ඇවිත් හිටියා

තුන් මාසය යන්න කලින්
උන් ඔක්කොම
අතුරුදහන්

අපේ අම්මට
හැදුනු ලෙඬේ
හොයා ගත්තේ ඊට පස්සේ
වකුගඩුවක් අක්‍රියයි

අම්ම එක්ක කිලිනික් ගිය
අපේ අක්ක
ඉස්පිරිතාලේ
උඩම තට්ටුවෙන් බිමට පැනලා

අම්මගේ ලෙඩ හොයා
ගත්තු දොස්තර මහත්තුරුන්ට
හොයා ගන්න බැරිම උනේ
අක්කට හැදුනු
ලෙඬේ විතරමයි

අක්කාගේ යට සායක්
ලොකු දොස්තර මහත්තයගේ
කාමරේදී හම්බ වෙලා

ඒ උනාට
ඒ කාමරේදීම
සිය දිවි නසා ගැනීම නිසා සිදු වූ මරණයක්
කියල අච්චුවෙන් සනාථ කළා

ඉතින්
අවුරුද්ද
මේ පාරත් මෙහෙ නෑවිත්
පිට පාරේම
ගමෙන් යන්න

චිත්‍රාවගේ ලියමන

හිරු මල එබිණ කවුලූවකින් මැඳුර    වෙත
මට සුපුරුදුයි හිරුගේ මේ ගමනේ     මග
සවසට සඳ කියයි අද ඔබ නේන     වග
මහ රෑ තමයි දවසේ දිග වැඩිම         පැය

මතකද ඔබට අප හමු වුණ       සැණකෙලිය
තරු මල් පිපිණ ඔබගේ        නෙත් සර හමුව
කුමරුනි ඔබේ දැකුමෙන් මගේ        මුව ගොලූව
ගැහුණා හඳවතම සසරෙහි       පැතු ලෙසට

සොයුරන් හත් දෙනාගේ රැකවල්      මැද්දෙන්
මල්සර එවන පණිවිඩ ලැබුණේ          දෑසින්
සුරා පිරුණු ඒ මහා සාදය          අස්සෙත්
සුරා නොලැබ මත් වුනි ඔබගේ         දැක්මෙන්

ඔබ පැමිණියා මා වෙත සිත බැදුණු          පෙමින්
සාදය පිරුණි උණුසුම් වැඩි හැඟුම්        වලින්
සීයක් පහන් එළිකළ ඒ සාද            බිමෙන්
අප සැඟවුණා රැදී දහසක් නෙත්        අතරින්

දිවියේ පළමුවර ආදරයේ රස             වින්ද
කුමරුනි ඔබයි මාගේ ගත සිත             වින්ද
රැය මිහිරිමයි ඔබ හා මා අත්             වින්ද
එතැනින් නිමා විය මා විදි සුව            නින්ද

ඉන් පසු ඔබම හැම සිහිනෙක වැඩ        සිටියා
සුරඟන කතා ගොතමින් මා ළඟ      උන්නා
ඉර හඳ දෙකට ඔබ සමකරමින්            මා හා
මා ඔබේ නමට සිත් ගත් කවි            පද ලීවා

සාදයේ මතක සැණකෙළියකි              හැමදාම
මා ලයේ උපන් කුමරිඳු එයි            නොවරදවාම
උයනේ ගමන් යනෙනා විට         නේක වර
බැලූයේ මහ මඟය ඔබ              එයිදෝ නිතර

මගේ අසනීපේ මට පෙර මව්         හැඳිනුවා
රජ වෙදදුරන් රහසින් ගෙට         කැඳවුවා
කුසයේ සිටින බිලිඳුගේ වග         තුග කීවා
හිමියන් කවුද කවුරුද ගැන         විමසුවා

මම පැවසීමි ඔබගේ තොරතුරු             දන්න
මව් සැරවුයේ ඔබ වේ බිරිඳක්             ඉන්න
මම නම් නොදන්නෙමි හිමියනි ඒ         බින්න
ඔබ මාගේමයි මගේ හඳේ මැදුරෙම         ඉන්න

 ඕකා හමු වුනොත් හිස අරගෙන         එන්න 
පිරිවර රට පුරා යැව්වා බෑ දැන්         බේරෙන්න
චිත්‍රා නැගණි මේ ඔබ අහගෙන             ඉන්න
මේ මැදුරේම කුටියෙම ඔබ පසු         වෙන්න

කියවන්නට වීමි මම මට             ඇහෙන්නට
හඬමි විටින් විට මට දුක             හිතෙන්නට
හීනෙන් දකිමි ඔබ එනවා             මගේ ගෙට
හිනැහෙමි එවිට මාළිඟ බිම             වැහෙන්නට

අප චිත්‍රා කුමාරි වී ඇත             උන්මාද
සිහියක් පතක්  හොදටම දැන්               නැති ගාන
ඇහුණා කීප දෙනෙකුම              කියනා වාද
ඒවා මුසා ඔබ නම් පිලි                  ගත්තාද

පිය රජු දුරක එක් ටැම් මැදුරක්                 කරවා
මා රැඳ වීය මුර කාවල් දැඩි                 කරලා
දොරඟුලූ  වැසී ඇත යදමින් සිර             කරලා
මෙහෙටත් එබේ සඳ සුපුරුදු දුක             කියලා

Wednesday, February 18, 2015

කොළ එලි නැති ජීවිතය


ගිනියම් පාරේ ඈත මෑත දුර
මිරිඟු දියෙන් සිහිනයක් දකින්නී
දුහුවිලි සලුවෙන් ගත දවටාගෙන
හිරුගෙන් සෙවණක් යදින්නී

රතු කහ එලි මැද ඉසිඹුව සොයනා
මාතලී රථයට එබෙන්නී
අද අදිනා වාසනාව අරගෙන
විවර කවුලුවෙන් දෙවන්නී

කාසි කොලය ලැම අස්සේ
හොවා ගෙන ඊලග රථයට දුවන්නී
විගහට වැටෙනා කොල පැහැ රවුමට
හිතෙන් නෙතින් බැන වදින්නී









මහා පාරට මිස ජීවිත පාරට
කොල එලි නැති බව සිතද්දී
සිඟිති දෙතොල් නැති කිරි පුඬු
හැඩුවා කාසි කොලය තව තෙමෙද්දී

වැස්ස


 
වැස්ස හොදටම
අහසෙ පාට තද අලු පාට
පේන්නෙ ඈතට විහිදුන කහ පාට එලි විතරයි
තිත් තිත් තිත් තිත්
මෙන්න වැස්ස කතා කරනවා

සංසාරේ හරි දිගයි තවත් බෑ දුර යන්න



















සුබ පැතුම් හැම අතින්
එලි වෙච්ච එක රෑට
තවත් අවුරුද්දක් ඇවිත්
ඔබ නැතුව සමරන්න
අවුරුද්ද සුබ කොහෙද
ඔබ නැතුව මා එක්ක
සංසාරේ හරි දිගයි
තවත් බෑ දුර යන්න
මට හිතයි නැවතෙන්න
ඔබ නතර කල තැනම
එවිට හැකි වෙයි එකට
සමරන්න එන අවුරුද්ද
 







සිනා සෙමි
ඔබ එක්ක ඔබ සිනාසෙන විටෙක
හඬමි මං
ඔය හිතේ කඳුලු වැල්වල නමට
එමි පස්සෙ
අත නෑර ඔබ යනෙන හැම දුරක
නොඉල්වමි
ඈ නමින් ඉකිගහන බිදුනු හිත

ඔබ

 











මගේ හිත
විනිවිදගෙන
මහ සුලං
හැමූබව
හැබෑව
ඒත්
හිත මැද්දෑව
සදහටම සසල කල
භූමි කම්පාව ඔබය